IPB WARNING [2] preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead (Line: 781 of /sources/lib/post_parser.php)
Photoclub Boke -> რატომ ვიღებთ ხელში კამერას?
ფორუმში - "ციფრული ფოტოგრაფია" - "სტატია გაფრთხილება" ასე დავამთავრე:
"-მგონი ძალიან გავცდით თემას, მითუმეტეს რომ თემაც კი არ იყო. იყო მხოლოდ გაფრხილება ციფრული აპარათების მფლობელთათვის, რომ ბრმად არ შეეძინათ ფართეკუთხიანი ოპტიკა თავიანთი "სუპერ ბოლიდებისათვის". დამიჯერეთ ეს არ არის ბოღმიანი კაცის სარკაზმი - მე თქვენ ყველას დიდ პატივს გცემთ თქვენი აპარატებიანად. სამაგიეროდ ასევე მოვითხოვ თქვენგან პატივი სცეთ "უმცირესობის უფლებებს" რომ გვიყვარდეს ჩვენი უპრეტენზიო დისკრეტნიკები და არ გვეზარებოდეს ტრ....ის განძრევა to meter, to compose ... და ასე შემდეგ
ასე რომ რადგან თემა მე გავხსენი და როგორც ჩანს ასევე ჩემს გამო "გაოფტოპიკდა", თავს უფლებას მივცემ გავხსნა ახალი თემა სადაც შევეცდები: 1) პირველ რიგში მე თვითონ გავერკვე რატომ "ჩამოვრჩი ასე ცხოვრებას" & 2) რა არის ჩვენთვის ფოტოგრაფია და რატომ ვახარჯავთ მას დროს
არ ვიცი რას დავარქმევ ახალ ტოპიკს..."
მოკლედ, ასე დავარქვი - "რატომ ვიღებთ ხელში კამერას?" რა სულელური კითხვაა არ შეგვიძლია ბატონო სხვაგვარად და მიტომ! იქნებ ვინმემ უფრო ჭკვიანური ახსნა მოძებნოს
მართლაც რომ საინტერესო კითხვაა. მამამ შემაყვარა ფოტოგრაფია, მასაც ძალიან უყვარდა... ჩემს მეხსიერებაში წარუშლელ კვალად დარჩა პატარაობისას მამასთან ერთად წითელი შუქით განათებულ ოთახში (მაშინ ასე აღვიქვამდი) თითოეული სურათის გამჟღავნებისა და შედეგის მოუთმენელი მოლოდინი. ექვსი წლის ვიქნებოდი ალბათ პირველი კადრი რომ გადავიღე სმენით, შემდეგ ვილია-ავტო, მოგვიანებით ზენიტი... ახლა, კამერის ხელში აღება და რაიმე, თუნდაც სულ უბრალო კადრის გადაღება (აბა შედევრების შექმნისაგან ძალიან შორსაა ჩემი ხედვა, ნიჭი და მონაცემები) ჩემთვის სულიერი საზრდოს მიღებასთანაა გაიგივებული. მარტივად რომ ვთქვა ისეა, კარგად რომ შია ადამიანს და ლაზათიანად დანაყრდება . მოკლედ ბავშვობიდან მიყვარს ფოტოგრაფია.