დღეს სტუმრები მყავდნენ ცოტა დაავლიეთ ცოტა საქმეზე ვისაუბრეთ, მერე წავიდნენ სტურები, ჩემ სიყვარულთან დავრჩი მერე სიყვარულიც წავიდა დროებით, მერე ნერვები მომეშალა არც სიყვარული და არც სტუმრები არაფერ შუაშია... ხოდა წერის მუღამზე მოვედი...: )))
მე დავწერ პატარა რაღაცას ამონაწერს. ვთქვათ და შემდეგმა ადამიანმა ვინც კომენტარს დაწერს მან გააგრძელოს ჩემი დაწყებული ისტორია: )) საინტერესო წასაკითხი იქნება, გავაგრძელოთ წინა კომენტი, შეძლებისდაგვარად ლიტერატურულად. შეგვიძლია ერთი ფოტოც მოვიხმაროთ, მეტი არა, ოღონდ ისტორია არ დავასრულოთ,დავასრულოთ მხოლოდ მოქმედება) ვიწყებ: )
დიდი პროსპეკტის ასვალტი ოდნავ აყრილიყო. რუხ დროს ამოეჭამა ქუჩა. შუაში კაფე გაეხსნათ. კაფე იყო საცხოვრებელი სახლის პირველ სართულზე.კაფის მეპატრონეებს, მხოლოდ პირველი სართული შეეღებათ თეთრ ფერში. სახლი იყო ღია ნაცრისფერი. აივნები არ იყო გამოწეული. ერთ ავანზე წვიმისგან ხშირად დამბალ და შემდეგ გამშრალ კარადებს დაინახავდით, რომლის კარებებიც გამობურცულიყო და ნაპრალები გაეჩინა, მეორე აივანზე წითელ გახუნებულ პლასტმასის ტაშტს შეამჩნევდით, რომელიც დაეცარიელებინათ და იქვე დენის სადენებზე სარეცხი გადაეფინათ.... მტრედები ისე სულელურად და არეულად დაფრინავდნენ გარშემო.... კაფის პატარა გისოსებიან, ფანჯრებში მოჩანდა ბიჭი. დილის სიჩუმე და რბილად შეციებული სინათლე, ლურჯად ეფინებოდა, ღია ყავისფერ კედლებს. ბიჭს ლუდით ნახევრად სავსე ჭიქა, ხელებში ისე მოეთავსებინა გეგონებოდათ ცხელი ჩაი ესხა და გულს ითბობდაო....
ერთი ეული და გადარეული დღეს შუაღამეს და უკვე დილას მოჩვენებასავით დავდივარ ფორუმებზე.... არაფერი ახალი, საინტერესო..... სასიხარულო.... ისევ ნაცრისფერი და შავი ერთად ..... უსიცოცხლოდ... უკვე გათენებას იწყებს.... შიშველ ცარიელ ქუჩაზე ისევ გაიარა ... არა ჩაიქროლა მანქანამ და შუა ცარიელ ქუჩაში შუქნიშანზე გააჩერა.... მოთმინებით დაელოდა მწვანე ფერს და გზა განაგრძო..... შუა ღამეს შუა შიშველ ქუჩაში რა უნდოდა შუქნიშანზე წითელ ფერს.... ისიც ჩემსავით ათენებდა ღამეს უზაროდ.... ერთხელ განცდილი გრძნობა აღარასოდეს დაბრუნდება მეორედ...
ერთი ეული და გადარეული დღეს შუაღამეს და უკვე დილას მოჩვენებასავით დავდივარ ფორუმებზე.... არაფერი ახალი, საინტერესო..... სასიხარულო.... ისევ ნაცრისფერი და შავი ერთად ..... უსიცოცხლოდ... უკვე გათენებას იწყებს.... შიშველ ცარიელ ქუჩაზე ისევ გაიარა ... არა ჩაიქროლა მანქანამ და შუა ცარიელ ქუჩაში შუქნიშანზე გააჩერა.... მოთმინებით დაელოდა მწვანე ფერს და გზა განაგრძო..... შუა ღამეს შუა შიშველ ქუჩაში რა უნდოდა შუქნიშანზე წითელ ფერს.... ისიც ჩემსავით ათენებდა ღამეს უზაროდ.... ერთხელ განცდილი გრძნობა აღარასოდეს დაბრუნდება მეორედ...
შუქნიშნის წითელ ფერზე, ელასტიკურ ჯონს (ასე ეძახდნენ მას ბავშვობიდან), რომელიც ღამე შუქნიშნის წითელ ფერზე იყო გაჩერებული და თვითონაც არ იცოდა რატომ, ის დრო გაახსენდა, როცა მისმა მეგობრებმა იფიქრეს გავეკაიფებითო და დაბადებისდღეზე წითელი მოგრძო ფარფალა ნივთი აჩუქეს. თითქოს გასაგები ხუმრობა იყო და არაფერს ცუდს არ მოასწავლებდა, მაგრამ ჯონის ცხოვრებაში ამ წითელმა მოგრძო ფარფალა ნივთმა ყველაფერი შეცვალა. თავიდან ამ ნივვთ დანიშნულება არ ჰქონდა ერთი ჩაკეტილი ელასტიკური ბიჭის ცხოვრებაში ცხოვრებაში, მაგრამ ერთხელაც უაზრო დღით დაღლილი ჯონი თავის ოთახში შევიდა და უკვე ტრადიციულად ჩვეული ბინძური საქმიანობის მაგივრად წითელი ფარფალა ნივთი დანიშნულების მიხედვით გამოიყენა. ამის მერე მის ცხოვრებაში ბევრი რამ შეიცვალა.