დღეს სტუმრები მყავდნენ ცოტა დაავლიეთ ცოტა საქმეზე ვისაუბრეთ, მერე წავიდნენ სტურები, ჩემ სიყვარულთან დავრჩი მერე სიყვარულიც წავიდა დროებით, მერე ნერვები მომეშალა არც სიყვარული და არც სტუმრები არაფერ შუაშია... ხოდა წერის მუღამზე მოვედი...: )))
მე დავწერ პატარა რაღაცას ამონაწერს. ვთქვათ და შემდეგმა ადამიანმა ვინც კომენტარს დაწერს მან გააგრძელოს ჩემი დაწყებული ისტორია: )) საინტერესო წასაკითხი იქნება, გავაგრძელოთ წინა კომენტი, შეძლებისდაგვარად ლიტერატურულად. შეგვიძლია ერთი ფოტოც მოვიხმაროთ, მეტი არა, ოღონდ ისტორია არ დავასრულოთ,დავასრულოთ მხოლოდ მოქმედება) ვიწყებ: )
დიდი პროსპეკტის ასვალტი ოდნავ აყრილიყო. რუხ დროს ამოეჭამა ქუჩა. შუაში კაფე გაეხსნათ. კაფე იყო საცხოვრებელი სახლის პირველ სართულზე.კაფის მეპატრონეებს, მხოლოდ პირველი სართული შეეღებათ თეთრ ფერში. სახლი იყო ღია ნაცრისფერი. აივნები არ იყო გამოწეული. ერთ ავანზე წვიმისგან ხშირად დამბალ და შემდეგ გამშრალ კარადებს დაინახავდით, რომლის კარებებიც გამობურცულიყო და ნაპრალები გაეჩინა, მეორე აივანზე წითელ გახუნებულ პლასტმასის ტაშტს შეამჩნევდით, რომელიც დაეცარიელებინათ და იქვე დენის სადენებზე სარეცხი გადაეფინათ.... მტრედები ისე სულელურად და არეულად დაფრინავდნენ გარშემო.... კაფის პატარა გისოსებიან, ფანჯრებში მოჩანდა ბიჭი. დილის სიჩუმე და რბილად შეციებული სინათლე, ლურჯად ეფინებოდა, ღია ყავისფერ კედლებს. ბიჭს ლუდით ნახევრად სავსე ჭიქა, ხელებში ისე მოეთავსებინა გეგონებოდათ ცხელი ჩაი ესხა და გულს ითბობდაო....
კარი უღიმღამოდ გააღო წითურმა, გრძელფეხება ასე დაახლოებით 25 წლის გოგონამ.. -აა, მოხვედი ყაფლან? შემოდი, ვახო იქეთაა პოლიტიკურ დებატებს უყურებს (ჩაიცინა ირონიულად ელენემდა თავი გააქნია) ყაფლანა მეორე ოთახში გავიდა, სადაც ხორცისფერ დივანში მოკალათებული მისი ბავშვობის მეგობარი ვახო იყო.. რომელიც მუდამ პოლიტიკურ გადაცემებს უყურებდა, განსაკუთრებით მიტინგები იტაცებდა, ხალხმრავლობა უყვარდა, ასე ამბობდა, ამ ხალხში ჩემს სისხლს ვგრძნობო, თუმცა აზრი არ ჰქონდა ეს ხალხი ოპოზიცია იქნებოდა თუ პოზიცია, ხალხი ხალხიაო.. ფეხები პატარა სკამზე ჰქონდა შემოლაგებული, ხელში კი მობილური ეჭირა და შიგადაშიგ საჭირო ზარებს პასუხობდა.. ვახოს, დიდი საწარმო ჰქონდა, საპნებსა და ფხვნილების 2 ქარხანა მას ებარა, მაგრამ ამ მიტინგების დროს გაჩერდა წარმოება და ისიც სახლიდან იძლეოდა ბრძანებებს.. ყაფლანამ მხარზე მოუთათუნა ხელი ვახოს, რომელიც მთელი სერიოზულობით უყურებდა ტელევიზორს და ვერც გაეგო მეგობრის შემოსვლა.. -ვაა, ყაფლან, შენა ხარ? რამ შეგაწუხა ასე გვიან, ხომ მშვიდობაა? - კი, კი ვახო, მშვიდობაა.. უი, იცი დღეს ჩემთან ვინ იყო? ვერც წარმოიდგენ.. გახსოვს ანანო? -ანანო? -ჰო, ჰო ანანო, რა გჭირს აი ჩემი თანაკურსელი რომ იყო.. ვახო, ანანო.. ვახომ წარბები აწია და უცნაურად გაიღიმა, თითქოს თქვა, ანანოს რა დამავიწყებსო.. - ჰო, ჩემთან იყო მოსული.. სულ არ შეცვლილა.. თუმცა რა შუაშია ანანო, მე სულ სხვა რამეზე მოვედი შენთან.. ერთი სათხოვარი მაქვს და ვიცი, უარს არ მეტყვი..