დღეს სტუმრები მყავდნენ ცოტა დაავლიეთ ცოტა საქმეზე ვისაუბრეთ, მერე წავიდნენ სტურები, ჩემ სიყვარულთან დავრჩი მერე სიყვარულიც წავიდა დროებით, მერე ნერვები მომეშალა არც სიყვარული და არც სტუმრები არაფერ შუაშია... ხოდა წერის მუღამზე მოვედი...: )))
მე დავწერ პატარა რაღაცას ამონაწერს. ვთქვათ და შემდეგმა ადამიანმა ვინც კომენტარს დაწერს მან გააგრძელოს ჩემი დაწყებული ისტორია: )) საინტერესო წასაკითხი იქნება, გავაგრძელოთ წინა კომენტი, შეძლებისდაგვარად ლიტერატურულად. შეგვიძლია ერთი ფოტოც მოვიხმაროთ, მეტი არა, ოღონდ ისტორია არ დავასრულოთ,დავასრულოთ მხოლოდ მოქმედება) ვიწყებ: )
დიდი პროსპეკტის ასვალტი ოდნავ აყრილიყო. რუხ დროს ამოეჭამა ქუჩა. შუაში კაფე გაეხსნათ. კაფე იყო საცხოვრებელი სახლის პირველ სართულზე.კაფის მეპატრონეებს, მხოლოდ პირველი სართული შეეღებათ თეთრ ფერში. სახლი იყო ღია ნაცრისფერი. აივნები არ იყო გამოწეული. ერთ ავანზე წვიმისგან ხშირად დამბალ და შემდეგ გამშრალ კარადებს დაინახავდით, რომლის კარებებიც გამობურცულიყო და ნაპრალები გაეჩინა, მეორე აივანზე წითელ გახუნებულ პლასტმასის ტაშტს შეამჩნევდით, რომელიც დაეცარიელებინათ და იქვე დენის სადენებზე სარეცხი გადაეფინათ.... მტრედები ისე სულელურად და არეულად დაფრინავდნენ გარშემო.... კაფის პატარა გისოსებიან, ფანჯრებში მოჩანდა ბიჭი. დილის სიჩუმე და რბილად შეციებული სინათლე, ლურჯად ეფინებოდა, ღია ყავისფერ კედლებს. ბიჭს ლუდით ნახევრად სავსე ჭიქა, ხელებში ისე მოეთავსებინა გეგონებოდათ ცხელი ჩაი ესხა და გულს ითბობდაო....
- გადადგება?! ვინ? მძღოლმა ისეთი ეჭვის თვალით შეხედა თითქოსდა უცხო პლანეტიდან ჩამოფრენილ მგზავრს, რომ ყაფლანა მიხვდა, სიტუაცია უნდა გამოეწორებინა. - აა, პრეზიდენტი? ვნახოთ, ვნახოთ. ყაფლანმა მანქანის ფანჯარა დაწია და თავი გაყო. მძღოლი მინიშნებას ვერ ჩაწვდა და გულმოდგინედ დაიწყო დღის განმავლობაში ათასი ჯურის ადამიანთან გამოცდილი მონოლოგი. ცხოვრების გაუსაძლის პირობებზე, დიპლომებსა და ნარკომანებზე. ამასობაში წვიმის გრილმა წვეთებმა ყაფლანას ლოგიკურად აზროვნების უნარიც დაუბრუნა და მძღოლის მონოლოგის ფონზე, რომელიც უკვე ისე მონოტონურად ჩაესმოდა ფიქრში, როგორც რულმორეულს მატარებლის გუგუნი, შესაძლო ვარიანტების დალაგებას შეუდგა. თუმცა ვარიანტი იყო ერთადერთი, ძალიან ბანალური. ისევე როგორც ყველაფერი "ცხოვრებისეული", "ჟიზნენის" რომ ეძახიან, ისეთი და ძალიან უსიამოვნო. ანანო მისი ბავშვობის მეგობრის ან ცოლი უნდა ყოფილიყო და ან საყვარელი. ნებისმიერ შემთხვევაში, რა მხედრიონელური მოკლე ჩართვებიც არ უნდა ჰქონოდა ყაფლანას პერიოდულად, მაინც არამორალურად ეჩვენებოდა ძმაკაცის ქალთან ურთიერთობა. მაგრამ ისიც ვერ გაეგო, რატომ უნდა მიეცა ანანოს იმ სახლის ტელეფონის ნომერი, სადაც იმ მამაკაცთან ერთად ცხოვრობდა, რომელიც მისი პოტენციური ქმარი ან საყვარელი უნდა ყოფილიყო. თანაც იმის გათვალისწინებით, რომ ყაფლანა ანანოს ისეთ გოგოდ იცნობდა, "ჟიზენენი" ფილმებში რომ კდემამოსილი ასულები არიან ხოლმე და მამალი დედამთილები რომ ოცნებობენ ეგეთი რძლის პოვნაზე. მოკლედ ამასობაში ყაფლანამ დანიშნულების ადგილსაც მიაღწია. მძღოლს, რომელსაც ამასობაში ლაპარაკის ხალისი დაჰკარგოდა, ფული მიაწოდა და მანქანიდან გადასვლისთანავე სიგარეტს მოუკიდა. დროის გასაყვანად და ბოლთის საცემად, სანამ მოიფიქრებდა, როგორ მოქცეულიყო. თან წასვლა უნდოდა და თან ცნობისმოყვარეობაც სძლევდა. მაინც ასვლა გადაწყვიტა. ჩაბნელებულ სადარბაზოში კიბეებს აუყვა, კატაც დააჩხავლა. კიდევ კარგი, იმდენად ბნელოდა ფერი ვერ დაინახა, ცრუმორწმუნე იყო ჩვენი ყაფლანა, კატა კიდევ კუნაპეტივით შავი გახლდათ. როგორც იქნა, მერვე სართულს ააღწია, ზარს მიაჭირა და მანამდე არ აუშვა, სანამ კარს უკნიდან ჩუსტების ფრატუნის ხმა არ მოესმა.