იყო ასეთი შემთხვევა. შარშან ჩემმა ნაცნობმა ფოტო გადაუღო ერთ ქალ-ვაჟს, რომლებიც იმყოფებოდნენ განმარტოებით, თუმცა საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილას. წყვილის სახის გამომეტყველებიდან იგრძნობოდა, რომ ისინი რაღაც ტკივილს განიცდიდნენ ან ჰქონდათ რაღაც სერიოზული პრობლემა. გოგონას ხელთ ეჭირა სანთლები, ვაჟს გოგონას ხელები. ეს ყოველივე იმდენად სულშიჩამწვდომი იყო, რომ ჩემმა ნაცნობმა აღნიშნული სიტუაცია ფირზე აღბეჭდა, შემდეგ კი ეს სურათი, წყვილისადმი ერთგვარი მორალური მხარდაჭერის მიზნით, განათავსა თავის ბლოგში. ამ გადაწყვეტილებამ (სურათის გამოქვეყნებამ) ბლოგის მკითხველებში გამოიწვია არაერთგვარი რეაქცია. იყო ცალსახა მორალური მხარდაჭერა ქალვაჟისადმი, თუმცა იყო, ასევე, უარყოფითი დამოკიდებულება სურათის, ერთგვარად, უნებართვო გამოქვეყნებასთან დაკავშირებით. მკითხველების აღნიშნული კატეგორია თვლიდა, რომ ქალ-ვაჟთან შეუთანხმებლად სურათი არ უნდა გამოქვეყნებულიყო, რომ ამით დაირღვა მათი უფლებები. თუმცაღა შემფასებლებში იყვნენ ისეთებიც, რომლებიც თვლიდნენ, რომ ფოტოგრაფირება, მით უფრო საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილას, არ უნდა ექვემდებარებოდეს შეზღუდვას. მოყვანილი იყო, აგრეთვე, ფაქტი, 1945 წლის მაისში, ბერლინში, გადაღებულ სურათთან დაკავშირებით. იმ სურათზე აღბეჭდილი იყო ქალ-ვაჟის მგზნებარე კოცნა, გომოწვეული ომის დამთავრების სიხარულის გამო. სურათმა მთელი მსოფლიო მოიარა და ეს, სავარაუდოდ, არ იქნებოდა შეთანხმებული რომანტიკულ წყვილთან. საინტერესოა Boke-ს წევრების აზრის გაგება ამ საკითხთან დაკავშირებით.
ჩვენ თუ იმაზე დავიწყებთ დავას თუ როგორ შეგვიძლია კანონს გვერდი ავუაროთ ხოლმე ეგ სხვა თემაა და აღმოჩნდება რომ ბევრი ისეთი რამის გაკეთება შეგვიძლია რაც კანონით არის აკრძალული და დიდი შანსია რომ ვერავინ შეამჩნევს ამას. ასე რომ მსგავსი სახის აკრძალვები არის სრულიად დამოკიდებული ადამიანის ეთიკაზე, თუ გეუბნებიან რომ არ გადაიღოო და ამას თუ დაცვა გეუბნება, ის მტერი არაა და სავარაუდოდ უფრო მეტ რამეზე ზრუნავს იმ მომენტში ვიდრე შენი აპარატია ან კარგი კადრი. ჯიბრში ჩადგომა დაცვასთან და სამართალდამცავ სრუქტურასტან არ მიმაჩნია მე სწორ ნაბიჯად.
მეც გადავიღე ერთხელ მეტროში და ეგ კადრი არის ჩემს გალერეაში, მაგრამ მაშინვე მითხრეს რომ აღარ გადამეღო და მის მერე აღარც მიცდია