მახსოვს ადრე კაკტუსამ გახსნა რაღაც მსგავსი თემა "ჩათის " მაგვარია მართალია მაგრამ... 9 არ ვიცი სად გაქრა ,ისე ბევრი მომხმარებელი კი ჰყავდა განსაკუთრებით ბოკეზე "პიკის" საათებში ანუ ღამის ) ძალიან ბევრი ღამურაა აქ და ძირითადად ერთი და იგივე მომხმარებლები ...
ხანდახან ხომ არის ასე რომ უბრალოდ რაღაცის თქმა გინდა ( ან წერა ) გინდა ვინმეს ესაუბრო მაგრამ ან მსმენელი არავინ გყავს ან კიდევ რაღაც მიზეზები ...
ხოდა ვილაპარაკოთ აქ ზოგისთვის სისულელეზე გიზისთვის კიდევ ყველაზე მნიშვნელოვან რაღაცეებზე ....
დღეს იმდენ რაღაცაზე მინდოდა ლაპარაკი და არ ვიცოდი სად დამეწერა ან რატომ დამეწერა ან საერთოდ ვინმე თუ წაიკითხავდა რას იFიქრებდა ,საერთოდ რამეს თუ იFიქრებდა და სიხარულიძემ გადმომდო მგონი არეულად და დაულაგებლად ლაპარაკი -))))
აი ქათამო ვიცი რომ ბოკეზე ხარ ახლა,რატომ არ გძინავს? არ გეძინება? არ მიიღება ასეთი პასუხი -P არ გინდა არაFერზე ვილაპარაკოთ? ხო ხო ვიცი რასაც Fიქრობ და მართალიც ხარ სიხას თემამ გადამაწყვეტინა ამ "თEმის" გახსნა თუ რაც არის ცოტა უFრო თავისუFლად მინდა ვილაპარაკოთ ის კიდევ იმდენად კონკრეტულია რომ მეშინია დაპოსტვა უკვე -)))))
ირაკლი თემა არ დამიხურო ძაან გთხოვ ღამე ხომ იცი ყველაზე ბრძნული აზრები იბადება -))))
Added @ პ.ს
ონლაინ ლისტს შეეშვი აქ მოდი სჯობს -)))))))
ნიკუშა შენც ვხედავ რომ ანათებ დავიჯერო Fორუმს არ რთავ?
არა დღეს უნდა აგალაპარაკოთ არაFერი არ ვიცი -))))))))
ერთი კვირაა მაღვიძარის გამორთვა მავიწყდება ტელეფონზე და ისიც ყოველ ღამით მიზანმიმართულად და დაჯინებით 3 საათზე მაღვიძებს. ახლაც დამიბზუილა ყურთან. იმდენად გამოვფხიზლდი, ჩართული და აშხრიალებული ტელევიზორის გამორთვაც კი მოვახერხე. სამაგიეროდ დაძინებას ვეღარ ვახერხებ. ასტრალის ზღურბლთან ჩემი ეზოს ძაღლები მეწევიან ყეფით და რეტდასხმულ ცნობიერების ნაკადს მიწყვეტენ. შემდეგ ახალი ჟაჭვი იწყება და ერთი მეორეს მოსდევს გაუგებარი ლოგიკითა და მიმდევრობით დაწყობილი ხატები. სულში ჩასახლებული ჭინკები ცოცხლდებიან, ენას მიყოფენ და სადღაც სიბნელეში მიმაქანებენ. ეს ჩემი შეშლილი სურვილებია. თეთრი ფრიალა კაბა ბუჩქებს ედება, მეფხრიწება და ვიკაწრები. პირი თმით მევსება. დამწყები და პლაგიატი რეჯისორი აქ კადრში მაწივარ-მაკივარ ტურასაც ჩასვამდა, მაგრამ სიჩუმეა. სრული დუმილი და მეშინია. ურჩხული კომუსი ნამუსს მხდის, რომელიც აღარ შემრჩენია და სისხლს მწოვს. ჩემს თვალებში სიკვდილის აჩრდილებს ეთამაშება და ორგასტიკულად ხარხარებს. პოსტორგაზმული ზიზღიდან როგორღაც იმ სახლში ვხვდები სადაც გავიზარდე… დეეეე!.. მხოლოდ კედლები მხვდება, იატაკი ვარდისფერი ქაფითაა დაფარული და დამპალი კომბოსტოს სუნი დგას, მაზიდებს და ტუალეტში შევრბივარ, უნიტაზში ჩემი მამინაცვლის თავი დევს და ულვაშებს აცმაცუნებს… გულგახეთქილი ვფხიზლდები და ოფლს ვიწმენდ. გული ისევ მერევა. მაგრამ ვიცი, რომ ილუზიაა. რაღა დამაძინებს. აკანკალებული ხელით სიგარეტს ვეძებ, მაგრამ სადღა მაქვს… ჟანდაბა… ჩემი ეზოს ძაღლები ისევ ყმუიან, თუმცა ამჟერად მათი ყმუილი მსიამოვნებს კიდეც. ვიღაც ჩემს მაგივრად იცლება. ქარია ცივი, ცივი და წვიმს. თითო-ოროლა წვეთი ხანდახან ფანჟრის რაფას რატომღაც ხმაურით ასკდება. ფანარს ავანთებ-ჩავაქრობ, ავანთებ-ჩავაქრობ. ალბათ სიგნალს ვიძლევი, მაგრამ თვითანალიზის თავი არ მაქვს. რა დროს უნიტაზში მოცმაცუნე მამინაცვლის თავია, ჩამერეცხა მაინც. თავს ვაიძულებ რამე სასიამოვნოზე ვიფიქრო და რაზე იფიქრებს ერთი წირპლიანი, სულით ხორცამდე ქალი, თუ არა მამაკაცზე. გინდა სასიამოვნოზე უნდოდეს ფიქრი და გინდა უსიამოვნოზე. ჰოდა მახსენდება ბიჭი, რომელიც თითქმის გაუცნობლად ლამის შემიყვარდეს და ა, ბატონო, ტოკავს გული უკვე, განა არა, მაგრამ ჩემს ფანტაზიებს ის ამინდი არ უხდება, ფანჟრებს რომ ეხეთქება და შემოლეწვას ლამობს. ჰედონისტურ კანონზომიერებებს ვერაფრით ვუმორჩილებ აზრთა მსვლელობას და ახლა ის მახსენდება, როგორ მომატყუა სამი-ოთხი წლის ასაკში მეზობლის მაწაკმა გოგომ, აყვანილი ხარო. ეს რაღა შუაში იყო ახლა, მაგრამ გული მეთუთქება და ძალიან მეცოდება ჩემი თმახუჭუჭა და სიბრიყვემდე გულუბრყვილო ბავშვობა. ცხვირი მეჭედება და მეტირება. არადა, სხვას რომ შევეცოდო, გულიც გამისკდება. მაპატიეთ, მაინც წირპლიანი ქალი ვარ. საბანში თავ-ფეხიანად ვიფუთნები და გვერდიდან ცხვირს ვყოფ. დამწყები და პლაგიატი რეჯისორი აქ ემბრიონის პოზაში დამაწვენდა, მაგრამ არა, ასეც არ ვიკუნტები. კრუსუნ-კრუსუნში მეძინება და უზარმაზარი კლოუნი მესიზმრება, გადაპუდრული სახით, ყურებამდე გახეული წითელი პირით, წითური კულულებით, კუბოკრული შლაპიდან რომ გამოჩრია. ხელის გულზე მიყვანს და თავისი ჭკუით კეთილად მიღიმის. მომკალით და მაინც მეშინია…