როდესაც ადამიანი სტუდიაში იღებს რაღაცას მაშინ ... შეუძლია გადაიღოს ფოტოები დამატებით, ანუ იქ მოაცილოს ჩრდილი, გამოწიოს სკამი მოდელს შეაცვლევინოს პოზა და ასე შემდეგ ,,,
ძალიან ხშირია ბოკეზე შენიშვნები დაახლოებით ასეთი ...
- " ეს შნური აქ რომ არ ყოფილიყო ..." - "მაღლა სივრცე რომ ქონოდააა... " - "ჩიტი ცოტა იქით რომ გაფრენილიყოოო... " - " ეს ძაღლი იქით რომ ჩაკუზულიყოოო... "
როდესაც საქმე ეხება დიაფრაგმის გახსნას ან iso-ს მომატებას ან ასე შემდეგ კიდევ მიღებულია ...
მაგრამ როდესაც ვერ ასწრებ ვერაფერს, წამები გაქვს გენიალური ფოტოს გადასაღებად და ვერც დენის კაბელს გადახერხავ იმისათვის, რომ მერე არ გითხრან ის შნური რატომ არის იქო??? ეს ცოტა დამაფიქრებელია
რაც შეეხება ფოტოშოფს კი გასაგებია იქ დაკლონავ შნურს იქ ფერსაც მოუმატებ ჩრდილსაც მოხსნი ლუდსაც დააჭერინებ მოდელს მაგრამ ეგ უკვე კომპ.გრაფიკა გამოდის ხომ?
მე იმას არ ვამბობ კომპ.გრაფიკა ცუდი არის თქო, კარგია მაგრამ მე პირადათ ვერ ვუმუღამებ , მაპატიეთ პა ჟარგონაჩკი გამომდის,
ასე რომ როდესაც ფოტო დაიდება ძალიან მინდა რომ არ დაიწუნოთ თუნდაც შნურის გულისთვის ...
მაინტერესებს თქვენი აზრები, ნუ სანამ თემას აცოცხლებენ გთხოვთ იაქტიუროთ ,იმიტომ რომ ბევრი აქაურისგან გამიგია მსგავსი საუბრები,
ვიმსჯელოთ, ვისაუბროთ, თუნდაც ვიკამათოთ მაგრამ ყველაფერი მეგობრულად ! არანაირი ტრამ ტარარარა რამ ...
თუ ფოტოს იღებ, ბარემ გადაიღე რა იქ მციოდა და მცხელოდა და ბარგი მქონდა და მეჩქარებოდა არ მოსულა ბრესონს რა არ ციოდა? შინაგანად უნდა გქონდეს მოთხოვნა, რაიმეს თუ აკეთებ, თავი გადადო და ბოლომდე დაიხარჯო მეორე კიდევ - ვიღაცის კადრში, გინდა კაუსტონი იყოს, გინდა ბონდერი თვალი მე შეიძლება მთხოვდეს კიდევ სივრცეს, ან სხვა წყობას, მაგრამ რა? ისეთსაც, როგორსაც თვალი მთხოვს ავდგები და მეთვითონ გადავიღებ, მოგეწონება კაი, თუ არადა გავიქცევი ეხლა და თავს ჩამოვიხრჩობ? არასდროს არ უნდა გაიხადო საზომად არც ბოკე, არც ბრესონი და არც რომელიმე ფოტოგრაფი და საიტი, გადაიკიდე კამერა და წადი რა : ) და მესამე კიდევ - ვარჯიში ვარჯიში ვარჯიში თვალის ხელის რეაქციის ტემპის გაუთავებელი ვარჯიშია საჭირო იმისთვის, რომ რაღაცას მიაღწიო, სულ რომ ვან გოგის თვალი და ფანტაზია გქონდეს